Нашиот подлабок духовен живот започнува кога нашата душа почнува да го бара Бога и тоа се наметнува во нашата совест. Кога тоа ќе се случи тоа нè води да го промениме нашиот начин на живот.
Старец Амилианос вели:
Кога, тогаш, душата вели: “Морам да живеам христијански живот, морам да живеам поинаку”? Кога ќе се стекне
чувството дека е душата во егзил; кога сфаќа дека тоа е нешто отфрлено, а сега постои надвор од своето соодветно место, надвор од Рајот, во туѓа земја, надвор од границите во кои е направена да живее.

За да почнеме да размислуваме за менување на нашиот начин на живот, да живееме според десетте поенти од Православниот пат на животот, ние мора да почнеме да стекнуваме чувство дека сме одвоени од Бога. Ова е чувство во кое чувствуваме дека постои невидлива бариера меѓу нас и Бог.
Духовниот живот не започнува од каква било интелектуална анализа. Напротив, ваквите напори може само да ја зголемат големината на бариерата.
Старец Амилианос вели:
Духовниот живот, гледате, започнува со вид на визија, со чувство на прогонство, и тоа не е постигнато со помош на каква било интелектуална анализа или евалуација. Едноставно го чувствувам во себе присуството на ѕидот, бариерата, и не знам што е надвор од него.

Ова е чувство дека постои непремостлива пречка што мораме да ја надминеме, дека постои “разделувачки ѕид” (Еф2.14) помеѓу нас и Бог. Сфаќаме колку сме далечни од Бога. Почнуваме да разбираме дека Тој е Дух, но ние самите сме само месо. Сфаќаме дека ние навистина немаме никаков разговор со Бога, туку само разговараме во самиот Него, честопати само од обврска.
Како што се развива ова чувство на одвоеност, да се биде во егзил, почнуваме да го бараме Бога искрено. Прво мора да дојде ова чувство на одвоеност од Бога.
Старец Амилианос вели:
Но, ако душата не го има тоа чувство, не може дури и да започне да води духовен живот. Може да живее христијански живот, но само на начин на зборување, само по изглед, само на интелектуално ниво, само во рамките на своите сопствени концепции.

Ова чувство на одвоеност обезбедува соодветна мотивација за доброволно учество во божествените служби, лична молитва и аскетска практика без чувство на обврска или на “морам”. Душата ќе нѐ поттикне напред врз основа на божествената визија, онаа каде што почнуваме да гледаме паднат карактер и сфаќаме дека припаѓаме во рајот.
Почетокот не е страв од осуда на огнен оган во пеколот, туку желба да се обединиме со еден Бог што го сакаме. Ова чувство на одвоеност нè води да се обидеме да разбереме зошто сме одвоени и желбата да побараме помош од Светиот Дух да не обедини со Него.

Десет поени за православниот пат на животот
Референца: Патот на Духот, архимандрит Амилианос, стр. 2-6

Ѓакон Хараламбос

134 Прегледи