Добрата ревност, односно љубовта кон Бога, излегува од вистинската понизност, спремност да се учи малку по малку од секој и од сите во и надвор од Црквата. Бидејќи зборот смирение доаѓа од “хумус”, зборот за земјата, за само оние кои се заземјувани и се реалисти и вие може само да се изградите на цврста почва – никогаш во демонски прогонуван воздух. За да научиш, прво мора да признаеш дека не знаеш ништо, дека си дошол да учиш, а не да учиш и да проповедаш, дека имаш огромна сума за да научиш и дека ќе биде потребно долго време, дека постепеноста е од витално значење , дека книгите ќе ти помогнат малку, дека мораш да учиш од други човечки суштества кои имаат едно нешто што не можеш да го добиеш од книгите – кој си ти – искуство. Ако почнете да трчате без прво да научите да одите, неизбежно ќе паднете. Па научи да одиш пред да трчаш.

Ако имаш понизност, ќе имаш подготвеност да учиш. И за тоа мора да бидете дружељубиви, да разговарате со другите, за да можете да научите од нив, да поставувате прашања, подготвени да ги слушате, да ги почитувате и да им служите. Ако сте дружељубиви, мешајќи се со други, нема да знаете за лошата изолација и така обесхрабрувањето што доаѓа од самата изолација, зашто ќе најдете охрабрување од другите во секој едноставен контакт со луѓе. Затоа монасите и монахињите живеат во заедница, а не во изолација. На крајот на краиштата, вие сте нови, другите беа таму долго пред вас и, згора на тоа, тие се уште се таму. Ако сакате да бидете како нив, копирајте ги, бидејќи тие имаат проникливост, што е способност да се види на психологијата што лежи зад она што луѓето го велат и прават. Тоа е спротивност на духовното слепило. И тоа е клучот за опстанок, вашиот опстанок.

Православен Архиереј Андреј ( Ендрју ) Филипс

145 Прегледи