Во фестивалска атмосфера, со трепкави светла, давање и примање подароци, со забави и храна, со сето она што нашето потрошувачко општество и секуларизиран христијански живот го диктира, Ние го славиме Божиќ.

Прилично “духовното” гледиште го гледа Божиќ како настан на “мир на земјата”, кој Бог го донесе со Неговото доаѓање, со поздрав кон Неговиот неуспех, бидејќи знаеме дека, од времето на неговото доаѓање па до денес, многу малку години поминале без војна некаде во светот.

И уште еднаш, повеќе “духовно” гледиште, со теолошка основа, ќе каже дека Христос станал човек “за да нè спаси од нашите гревови”, правејќи го гревот основа за зачудувачкиот факт на Божјето воплотување. Со други зборови, нешто негативно.

Во склад со сета оваа секуларна, духовна и богословска мешаница, како ќе најдеме простор за откривање на вистинското значење на големиот празник Божик? И зошто ние дури и да се мачиме? Како да немавме доволно за нашите проблеми, загрижености и грешки кои ја зафаќаат целата наша енергија? Зошто се грижиме за теоретското “значење на Божиќ”?

А сепак. Според Патристичката мисла, откривањето на значењето на Божиќ и нашето прифаќање на тоа во нашиот живот ќе нè ослободи од грижите на животот, анксиозноста и сите негативни фактори и ќе нѐ доведе до нов живот – Неговиот живот – што е радост и мир, вечен живот сега и засекогаш и во вековите.

Светиот Исаак Сирин вели: “Бог стана човек, а не да ни откупи од нашите гревови или од било кој друг разум, туку чисто и едноставно, за да светот знае за љубовта што ја има за Својата творба”.

Ако љубовта на друга личност ни дава сила и радост, каква полност на срцето ќе чувствуваме кога ќе станеме свесни за личната љубов на нашиот голем Бог? Ова е љубов која, се разбира, не е ограничена со нашата сопствена несовршена и непријатна љубов или со нашата сопствена вера и практики. Со други зборови, Тој не нѐ сака затоа што “ние сме Него”, или, кога го сакаме, но Тој го прави тоа секогаш и со ист интензитет.

Во најдлабоките длабочини на нашето битие, секој од нас треба да биде свесен за оваа неограничена и безусловна љубов. Треба да знаеме дека Бог нè љуби во нашата грешност и дека “Тој не може да застане да живее без нас”. Исто така, “Тој моли за нашата љубов” со “тропање на вратата” на нашето срце, барајќи место во него.

Потоа, како одговор на Неговата љубов:

Ние разговараме со Него – ние се молиме,

Ние сме обединети со Него – ние се дружиме во покајание,

Живееме како што Тој бара да ги држиме Неговите заповеди.

И Тој доаѓа кај нас, се раѓа во нашето срце, ни го дава Неговиот мир, Неговата одмор, радоста на Неговото Царство, “во овој момент и во иднината”.

Отец Андреас Агатоклеус

245 Прегледи