Архимандрит Амилијанос учи:
Како заклучок, би сакал да прочитам неколку редови од дискурсот на Свети Василиј Велики: “Нека збогумот на утеха скокне напред пред остатокот од твојот говор, потврдувајќи ја љубовта кон својот ближен”. Вие кои се наоѓате во манастирот,кога ќе му пријдете на својот брат; вие кои сте во брак, кога се приближувате кон вашиот брачен другар; вие кои сте татко или мајка, кога ќе му пристапите на вашето дете: “Нека збогумот на утеха скокне напред пред остатокот од вашиот говор”. Што и да речете, што и да размислувате да кажете, кажете го само откако ќе кажете збор или два што ќе им даде на другите радост, утеха, здив на животот. Направете нешто со кое: “Ќе се чувствува олеснување, радост”. Да ги натерате другите да се гордеат со тебе, да те сакаат, да танцуваат од радост кога ќе те видат. Бидејќи секој во својот живот, во својот дом, во своето тело и во својата душа, има болка, болест, тешкотии, маки и сите ги кријат во тајната чанта на срцето и дома, така што другите нема да знаат за тоа. Не знам во каква болка си во, а Ти не знаеш во каква болка сум Јас. Можам да се смеам, да викам и да изгледам среќен, но длабоко во себе сум во болка и се смеам за да ја покријам тагата. И така пред друго, поздравете го другиот со насмевка.

И свети Василиј додава: “Нека твоето лице биде светло, за да му се радува на оној што зборува со тебе”. Откако ќе го натерате другото лице да се насмевне, не престанувајте да се смеете. Ова е она што значи да се има “светло лице”. Нека твоето лице биде блескаво сонце, така што во текот на разговорот, другото ќе продолжи да ја чувствува истата среќа. “Внимавај во секое достигнување на својот ближен”. Во однос на она што го постигнал вашиот ближен, радувајте се заедно со него. “Зашто неговите достигнувања се ваши, а вашите се негови”. Нека се споделува радоста на другиот.

На овој начин може да има состанок, вистински општествен однос, на монаси и брачни  луѓе, на сите луѓе, светци и грешници, давајќи ни право и способност да се молиме. И кога велиме: “Господи Исусе Христе, помилуј ме,” сите се вклучени: мојот сопруг, мојата сопруга, моите браќа и сестри, моите деца, целиот свет. Кога Бог ја гледа таквата љубов, кога го гледа рајот во моето срце, дека моето срце има простор за него и за сите, тогаш нема да може да не најде простор во рајот за мене и за вас.

(Црквата во молитва, стр. 88)

Отец Тед Бобош
114 Прегледи